3 maja 1978 r. uruchomiono produkcję Poloneza.

Początek Poloneza sięga 1972 r. Wtedy to na najwyższym szczeblu PZPR zdecydowano o rozwoju produkcji warszawskiej FSO a konkretnie o wprowadzeniu następcy dla Fiata 125p. W 1974 r. podpisano umowę między Pol-Motem a Fiatem odnośnie opracowania przez Włochów nowego auta. Według założeniem, jakie przedstawiła polska strona, samochód miał spełniać określone normy bezpieczeństwa – ówczesne, jak i przyszłe a także standardy pozwalające na sprzedaż pojazdu na rynkach Europy Zachodniej. Prototyp auta stworzonego w 1975 r. miał oznaczenie 125PN (Polacco Nuova – Polski Nowy). Rok później nowy model został zatwierdzony do produkcji. Pierwsze egzemplarze zmontowano w Turynie. Uruchomienie seryjnej produkcji w FSO wymagało modernizacji i dostosowania. Produkcję oficjalnie uruchomiono 3 maja 1978 r. Pierwsze auta nosiły oznaczenie „FSO Polski 1300/1500”. Ostatecznie nazwę wybrali w 1978 r. w plebiscycie czytelnicy „Życia Warszawy”.

Polonez był równolegle wytwarzany z Fiatem 125p do 1991 r. Nowy model był o wiele bardziej nowoczesnym pojazdem od starzejącego się 125p. Polonez otrzymał 5-drzwiowe nadwozie. W trakcie produkcji dokonywano wielu zmian. Pojawiały się także nowe wersje – Truck (1988 r.). Największą modernizację samochód przeszedł w 1991 r. Wtedy pojawiła się odmiana nazwana „Caro”. W 1996 r. zadebiutował sedan – Atu a rok później Atu Plus. W 1999 r. do gamy dołączyło kombi. Ogółem wyprodukowano 1 061 807 sztuk (tylko odmian osobowych), łącznie z zestawami montażowymi. 22 kwietnia 2002 r. z linii montażowej zjechał ostatni egzemplarz Poloneza.