Seryjna produkcja systemu kontroli stabilności jazdy ESP ruszyła w 1995 r. System zadebiutował w coupé Mercedesa serii 140.

Za tym niepozornym skrótem kryje się rewolucyjna technika: system ESP (Electronic Stability Program) wspomaga kierowcę w sytuacjach drogowych krytycznych pod względem dynamiki poprzez przyłożenie wymierzonej siły hamowania do jednego lub większej liczby kół oraz – w razie potrzeby – dostosowanie momentu obrotowego silnika. Dzięki temu pojazd może podążać w kierunku określonym przez kąt skrętu kierownicy. W maju 1995 r. system ESP miał swoją produkcyjną premierę w coupe marki z serii 140.

Najpierw pewna anegdota: w październiku 1997 r. rozpoczęła się błyskawiczna popularyzacja systemu ESP. Podczas tzw. słynnego testu łosia, przeprowadzanego przez szwedzkiego dziennikarza motoryzacyjnego, Mercedes Klasy A przekroczył swoje limity z zakresu dynamiki jazdy i przewrócił się w trakcie próby gwałtownego manewru omijania. Wynik testu firma potraktowała jako wyzwanie – dostawy Klasy A zostały wstrzymane o 12 tygodni, a wszystkie egzemplarze seryjnie otrzymały system ESP. Rezultat był imponujący: po zmianach, Klasa A nawet w ekstremalnych testach radziła sobie lepiej niż konkurenci. W 1999 r. Mercedes jako pierwsza marka wyposażyła w ten nowatorski system wszystkie swoje modele osobowe. Ten krok stanowił sygnał dla całej branży.

ESP bazuje na sprawdzonych rozwiązaniach układu zapobiegającego blokowaniu się kół (ABS) i kontroli trakcji (ASR), ale wykorzystuje jeszcze bardziej rozbudowany układ czujników, w tym czujniki kąta skrętu kół, przyspieszenia bocznego oraz odchylenia od toru jazdy. Czujnik odchylenia, produkowany przez firmę Bosch, jest kluczowym czynnikiem sukcesu ESP. Precyzyjnie wykrywa on ruch obrotowy pojazdu wokół jego pionowej osi, dzięki czemu system może wykryć np. poślizg. Na podstawie tych danych w ciągu milisekund elektronika oblicza niezbędną, korygującą reakcję układu hamulcowego.

Innowacja została wspólnie opracowana przez Daimler-Benz i Bosch. Pierwsze kroki obie firmy podjęły już w latach 80., niezależnie od siebie: ich działy Advance Development (z ang. zaawansowanego rozwoju) szukały rozwiązań mających na celu zapewnienie większej stabilności jazdy w krytycznych sytuacjach drogowych. W 1992 r. podjęły wspólne działania a wyniki ich pracy zostały zaprezentowane w postaci systemu Dynamic Handling Control (FDR) w 1994 r.

ESP został wprowadzony na rynek jako „elektroniczny program stabilności” (Electronic Stability Program) w maju 1995 r. – najpierw jako standardowe wyposażenie modelu S 600 Coupé z serii 140. We wrześniu 1995 r. dołączyły do niego modele S 600 Limuzyna oraz roadster SL 600, również korzystające z silnika V12. Od tamtej pory system był dostępny jako opcja także dla limuzyn i coupé klas S oraz SL z silnikami V8. W styczniu 1996 r. wprowadzono go w debiutującej wówczas Klasie E 420 z serii 210.

ESP – oprócz pasów bezpieczeństwa, poduszek powietrznych i ABS-u – stał się najważniejszym systemem bezpieczeństwa we wszystkich nowoczesnych autach osobowych. Mercedes był natomiast pierwszym producentem na świecie, który wprowadził ten system jako standard we wszystkich swoich modelach.

Miało to odbicie w statystykach wypadków, których liczba spadła o ponad 42 proc., podczas gdy dla aut innych marek spadek ten wynosił tylko 13 proc. Z czasem ESP stawało się coraz popularniejsze. W listopadzie 2011 r. w życie weszło unijne rozporządzenie, które wymusiło seryjny montaż ESP we wszystkich nowo zarejestrowanych autach osobowych i użytkowych sprzedawanych w Unii Europejskiej./oprac. ns/

źródło: Mercedes