To już II generacja Jaguara XF. tym razem firma postanowiła zaryzykować i obok luksusowego sedana sprawdzić na rynek równie luksusowe kombi.

Konkurencja od lat ma w swojej ofercie kombi premium. Czym postanowiła zjednać sobie klientów II generacja luksusowego „Jaga”? Na pewno wyglądem…

Zwykle to powtarzam, ale… o gustach się nie dyskutuje. I generacja XF kombi po prostu… była. Jaguar XF II Sportbrake wygląda rewelacyjnie. Nie spotkałem dotąd osoby, która nie doceniłaby finezji projektantów Jaguara. Faktem jest, że I generacja szybko się zestarzała. Dlatego w Jaguarze zagonili do roboty designerów. A ci się spisali. Przód auta wygląda bardzo sportowo. Stosunkowo wąskie przednie reflektory i duży grill podkreślają sportowe konotacje pojazdu. Tył XF-a to moim zdaniem  wariacja na temat… Land Rovera. Kombi Jaguara wygląda masywnie, ale też nie bez finezji. Tylne lampy to mistrzostwo świata, a osłona tylnej części podwozia, wystylizowana  na dyfuzor z dwoma zacnych rozmiarów tłumikami jest swoistą wisienką na torcie.

XF Sportbrake to najładniejsze kombi?
Pod względem urody konkuruje z Volvo V90. Stylistyczny majstersztyk to to, co dzieje się za słupkiem C. linia dachu nie jest zbyt ścięta. Ale dzięki tylnym oknom wygląda bardzo sportowo. Tymczasem to tylko iluzja. Ale dzięki temu trikowi „Jag” XF Sportbrake jest bardzo pakowny.

Wnętrze to kwintesencja elegancji made in England. Może nie jest to Backingham czy Windsor, ale Balmoral to już na pewno! Deska, w porównaniu z II generacją jest bardziej nowoczesna, ale też bardziej stylowa.  Powiem tak, wnętrze I generacji raziło nieco siermiężnością. Pod tym względem, „wygrywało” nawet z tym z Audi A6. Tym razem bez zgrzytu można je zestawić z tym z Volvo S/V90.

Komfort, komfort, komfort...
Kokpit XF Sportbrake gwarantuje dużą dawkę komfortu. Fotele są nieźle wyprofilowane, naprawdę ładnie wykończone i lepiej niż dobrze trzymają na boki. Miejsca na wysokości ramion i kolan co najmniej dużo. Z tyłu jest lepiej niż dobrze. Nie brakuje miejsca ani na nogi, ani na kolana. Nie zbraknie go też na głowy. Kanapa jest wygodna, niczym fotel w klubie dla dżentelmenów. Raczej miękka, ale bez przesady. Za to z długim siedziskiem i odpowiednio wyprofilowanym oparciem.

Długie nadwozie pozwala na wygospodarowanie sporego bagażnika, który jest obszerny i ma podwójną podłogę. Traci nieco na praktyczności ze względu na niewielką wysokość, ale 565 litrów przy postawionych siedzeniach i prawie 1700, gdy kanapę złożymy, to wynik lepiej niż dobry.

1 z 3
Pod maskę „kota z plecakiem” może trafić jedna z trzech jednostek. Dwie z nich, to diesle: 2.0 o mocach 163, 180 i 240 KM, trzylitrowy diesel o mocy 300 KM oraz turbodoładowana benzyna o pojemności 2,0 i mocy 250 KM. I ta właśnie jednostka napędzała testowego XF-a. Silnik jest bardzo elastyczny. 250 KM uzyskuje przy 5500 obrotach a maksymalny moment – 365 Nm trzyma w zasadzie od uruchomienia silnika czyli 1200 obrotów. I kręci aż do 4500. Efekt to naprawdę niezłe 7,1 sekundy do pierwszej setki i ponad 240 km/h. Napęd przenosi automatyczna skrzynia biegów o 8 przełożeniach. Nic złego nie możemy o niej powiedzieć. Bardzo płynnie zmienia przełożenia, nie gubi się nawet przy niewielkich prędkościach.

Jak to się ma do wyników uzyskiwanych przy dystrybutorze? No cóż, XF to auto klasy premium. A więc nie spodziewajmy się że nie pali jak trzycylindrowy diesel. Producent podaje, że jest to 8,5 litrów w mieście, 5,9 w trasie i 6,8 średnio. A tak na poważnie, to średnie spalanie to raczej 8 litrów z małym okładem. W mieście, nie mniej niż 10 choć w korkach – nawet 12. Sporo? Może i sporo, ale konkurencja na pewno nie jest oszczędniejsza.

Za amortyzację i rewelacyjne prowadzenie odpowiadają podwójne wahacze z przodu i układ wielowahaczowy z tyłu. Dodatkowo, wspomaga go pneumatyka. Testowe auto było wyposażone dynamiczną regulację twardości amortyzatorów.

Warto dodać, że wszystkie XF korzystają z technologii Torque Vectoring. Uklad, regulując moment obrotowy przyspiesza, bądź spowalnia koła podczas pokonywania zakrętów. W testowym Sportbrake, cała moc szła na tylną oś. W praktyce, Jaguar jest niesamowicie stabilny a zarazem neutralny w prowadzeniu.

Jaguar XF Sportbrake to jeden z najprzyjemniejszych samochodów w tym segmencie. Niezwykle udany stylistycznie, gwarantuje też spory komfort podroży. Na pewno  nie jest bez wad, ale urzeka prowadzenie tego rodzinnego kota. To taki misz masz sportu i komfortu. I choć często takie fuzje kończą się katastrofą, tym razem udało się bez pudła…
Paweł Pusz

Zalety:
- komfort
- wygląd auta i design wnętrza
- jakość wykończenia

Wady:
- cena
- apetyt na paliwo motoru benzynowego
- średni komfort akustyczny
- brak AWD

Podstawowe parametry techniczne Jaguar XF Sportbrake 25 T:
Wymiary (długość/szerokość/wysokość/rozstaw osi): 4954/1987/1496/1960 mm
Silnik: benzynowy
Pojemność: 1998 cm3
Moc maksymalna: 250KM przy 5500 obr./min
Maksymalny moment obrotowy: 365 Nm w zakresie 1200-4500 obr./min
Napęd: tylny
Skrzynia: automatyczna 8 przełożeń
Osiągi 7,1 (0-100 km/h):
Prędkość maksymalna:  241 km/h
Deklarowane zużycie paliwa (miasto/trasa/średnio): 8,5/5,9/6,8
Pojemność zbiornika paliwa: 55l
Pojemność bagażnika: 565/1700 l
Ceny: od 199 900 zł
Cena auta testowego:  343 000 zł