Tucson, to dla Hyundaia model wyjątkowy. Obok kompaktowego i30 stał się dla koncernu przepustką do świata wielkiej motoryzacji. I to tej, godnej zaufania. Od debiutu jest rozsądną alternatywą, ale też mocna konkurencją dla europejskich marek…

Koreańczycy szybko zrozumieli, że rynek pokochał SUV-y. Do swojej ofert wprowadzili pseudoterenówkę dość wcześnie. W 2004 roku na rynek weszła pierwsza generacja auta, od razu zbierając niezłe recenzje. Następca, wyprzedzał w rankingach sprzedaży (i niezawodności!) większość europejskich i azjatyckich konkurentów. W 2015 roku do salonów trafiła III generacja pojazdu. A w 2018 roku, Tucson przeszedł lifting. Teraz, to w zasadzie pomniejszona kopia Santa Fe. Samochód jest naprawdę ładny. Do tego, sprawia wrażenie bardzo solidnego i mocnego. Innymi słowy, wygląda tak, jak od SUV-a oczekujemy.

Prawdziwy SUV
Z zewnątrz, uwagę przyciąga imponujących rozmiarów grill, który wieńczą wysoko umieszczone LED-owe reflektory. Przedni zderzak komponuje się całością. Profil, typowy. Dwie bryły i żadnych niepotrzebnych „bajerów”. Tył, także standard w klasie SUV. Prosto, bez udziwnień z wysoko umieszczonymi lampami i dużym, mocnym zderzakiem. 

Kokpit, rozmieszczenie zegarów i przełączników, jakość wykonania czy wreszcie materiały, z których owo wnętrze poskładano jest na wysokim poziomie. Wnętrze Tucsona nie jest kopią żadnego europejskiego auta, ale wygląda tak, jak Europejczycy oczekują. Także pojemność nie budzi zastrzeżeń. W przestronnej kabinie może podróżować bardzo wygodnie 4 pasażerów. Pod względem ergonomii, zasługuje na słowa uznania.

Wynik godny uznania
Pojemność bagażnika plasuje się w światowej czołówce. 515 litrów do linii okien lub 1500 litrów w konfiguracji 2-osobowej to wyniki zbliżone do rekordowych rezultatów w klasie. 

Standardowo, pod maską Hyundai proponuje dwa 1,6-litrowe silniki benzynowe oraz dwa diesle CRDi o pojemnościach 1,7 i 2 litry w kilku wariantach mocy. W testowym egzemplarzu pracował dwulitrowy diesel o mocy 185 KM osiąganej przy 4000 obrotach i 400 Nm momencie dostępnym w zakresie 1750 do 2750 obrotów. Napęd na obie osie (z preselekcją, włączany pokrętłem obok lewarka zmiany biegów) przenosi skrzynia automatyczna. Do jej działania nie mam zastrzeżeń. Tak skonfigurowany Tucson osiąga 200 km/h, a od 0 do 100 km/h przyspiesza w 9,5 sekundy. Spalanie plasuje samochód wśród niezwykle oszczędnych. W teście, konsumowało średnio około 7,2 litra. W mieście 8,7 litra. W trasie – 6,2 litra. To rezultaty nieznacznie wyższe od deklarowanych przez producenta. Według danych fabrycznych Tucson powinien konsumować w mieście 8 litrów, w trasie 5,6 a średnio 6,6.

N Line, czyli...
Jak wspomniałem, do testów otrzymaliśmy model N Line. Hyundai obiecuje w tak oznaczony aucie dwa istotne elementy - zmodernizowane zawieszenie i układ kierowniczy. W praktyce oznacza to udoskonalone wspomaganie kierownicy i korekcję zawieszenia, a wszystko to dla bardziej sportowych wrażeń z jazdy. Sama korekcja polegała na zwiększeniu sztywności sprężyn. O 5 % z tyłu i 8 z przodu. Wspomaganie układu kierowniczego to nowe oprogramowanie, zapewniające bezpośrednie „czucie” przednich kół.

Tucson to idealne, rodzinne wozidło na dalsze wyprawy. Jest, co w przypadku SUV-a nie jest cechą immanentną - wyjątkowo komfortowe. Prowadzi się lepiej niż nieźle. Nawet przy wyższych prędkościach w zakrętach. Bezpieczeństwo jazdy podnosi napęd na obie osie. Doskonale sprawdzą się na śliskiej nawierzchni. 

Tucson jest typowym SUV-em. Do tego, w wersji N Line – SUV-em ze sportowymi konotacjami.  Dlatego, do jazdy terenowej zdecydowanie nie polecam. Choć ma prawie 19-procentowy kąt rampowy, 17,2-procentowy kąt natarcia i 26-procentowy kąt zejścia, podjedzie tylko i wyłącznie pod wysoki krawężnik. O szturmowaniu podjazdów nie ma mowy. Kontrola trakcji jest zdecydowanie zbyt czuła na luźnych nawierzchniach. Jej reakcja bywa nerwowa a system szybko zatrzymuje samochód. Przy okazji, jej wyłączenie niewiele zmienia, bo bez niej napęd 4WD praktycznie nie istnieje. 

Pod koniec lat 90., auta Hyundaia bywały obiektem mało wyszukanych (delikatnie rzecz ujmując), żartów. Koreańczycy uważnie ich słuchali i swoje centrum stylistyczne przenieśli z Korei do Niemiec. Pointa? Proszę bardzo! Pracowici i zmyślni Japończycy potrzebowali aż 30 lat, aby ich samochody „przyjęły” się na europejskim rynku. Koreańczykom, zajęło to lat 10! Czy warto, zatem wybrać Tucsona? Zdecydowanie tak. Jest dopracowany stylistycznie, przestronny, funkcjonalny i wygodny. Do tego, bardzo rozsądnie wyceniony. Sprawdzi się jako samochód na dłuższe, rodzinne eskapady jak i w codziennej, miejskiej eksploatacji. 
Paweł Pusz

Zalety:

– wygląd

– jakość wykonania

– skrzynia biegów

Wady:
- szeroki tunel środkowy

- wysoki próg załadowczy

Podstawowe parametry techniczne Hyundai Tucson N Line 2,0 CRDi 185 KM AWD 8AT:
Wymiary (długość/szerokość/wysokość/rozstaw osi): 4475/1852/1644/2670 mm
Silnik: turbodiesel
Pojemność: 1998 cm3
Moc maksymalna: 185 KM przy 4000 obr./min
Maksymalny moment obrotowy: 400 Nm od 1750-2750 obr./min
Napęd: AWD
Skrzynia: automat 8 przełożeń
Osiągi (0-100 km/h): 9,5 s
Prędkość maksymalna: 201 km/h
Deklarowane zużycie paliwa (miasto/trasa/średnio): 8,0/5,6/6,6 l
Pojemność bagażnika: 515/1500 l
Pojemność zbiornika paliwa 51 l
Cena: od 80 800 zł (wersja Classic 1.6 l 132 KM)
Cena wersji testowanej: od 150 400 zł