Andreas, wraz z twoim pilotem – Andersem Jaegerem – przebiegłeś podczas Salomon Zugspitz Ultra Trail 82 km spośród 101,6 km. Jak się czujesz, możesz jeszcze ruszać nogami?

Andreas Mikkelsen (śmiech): „Tak, czuję się już o wiele lepiej, znowu mogę normalnie chodzić. To było ogromne doświadczenie, chociaż pogoda nie sprzyjała. Wcześniej – w przeciwieństwie do Andersa – nie biegałem zbyt często na długich dystansach, dlatego nie byłem najlepiej przygotowany na taki bieg. Potraktowałem to jako wyzwanie. Po 70. kilometrze przyszła chwila, gdy zauważyliśmy, że może być trudno. Bolały mnie nogi i kolana, ból z czasem zaczął się nasilać. Gdy dostaliśmy informację, że za wzniesieniem na ostatnich 10 kilometrach trasa wiedzie z górki, jest śliska i błotnista, postanowiliśmy dać sobie spokój. Nie mieliśmy już sił i wszystko stało się zbyt niebezpieczne. To było najmądrzejsze co mogliśmy zrobić, nie mieliśmy zamiaru nabawić się kontuzji”.

Na ile ważne jest, by jako kierowca rajdowy był w dobrej formie i włączał do treningu takie wyzwania jak ten bieg?

Mikkelsen: „Bardzo ważne jest, żeby kierowca był sprawny fizycznie. Dni spędzane w rajdówce są długie, w aucie najczęściej jest bardzo gorąco, dlatego dobra kondycja to podstawa sukcesu. Najważniejsza jest koncentracja i to, żeby człowiek w stu procentach skupiał się na tym, co robi. Pod tym względem maraton Ultra Trail był bardzo dobrym treningiem. Warunki okazały się ekstremalne, było zimno, padało i dlatego musieliśmy się mocno skupiać na każdym kolejnym kroku. Był to więc również bardzo dobry trening psychiczny. Chętnie i dużo gram w squasha. Tam też ważne są szybkie reakcje, które bardzo przydają się w rajdach”.

Mieszkaliście z Andersem w jednym mieszkaniu, teraz jeździcie razem w Rajdowych Mistrzostwach Świata i razem biegacie maratony – co jeszcze zamierzacie?

Mikkelsen: „Anders i ja wiele rzeczy robiliśmy razem i wiele przeżyliśmy. Obaj lubimy wyzwania i jestem pewien, że niedługo wpadniemy na jakiś kolejny wariacki pomysł. Poczekajcie tylko trochę (śmiech)”.